Τα χρώματα γιαλλούρου σιδήρου, που προέρχονται από τον γιαλλούρο σιδήρου (III) (Fe₂O₃), έχουν μια μακρά και διαφορετική ιστορία ως κρίσιμο συστατικό στα βερνίκια και άλλα καλλιτεχνικά μέσα. Γνωστά για τις δυνατές, γηπεδινές ντιάσεις τους που φιλοξενούνται από κίτρινο έως βαθιά κόκκινο, το γιαλλούριο σίδηρο έχει χρησιμοποιηθεί ως χρώμα για χιλιάδες χρόνια. Οι προιστορικοί άνθρωποι χρησιμοποίησαν αυτό το σύνθετο από φυσικές καταθέσεις οχρών, δημιουργώντας ζωντανά βερνίκια για σπηλαιακή και πετρώσιμη τέχνη.
Κατά την πάροδο του χρόνου, οι χρωματικές ουσίες με βάση τον ωξειδιούπερισσο του σιδήρου εξελίχθηκαν, βρίσκοντας τον δρόμο τους στα βαφτά γυαλά της μεσαιωνικής Ευρώπης και στα τοιχογραφήματα της Κίνας. Βιομηχανικά, ο ωξειδιούπερισσος του σιδήρου παράγεται μέσω διαδικασιών όπως η καύση προηγουμένων ουσιών σε υψηλές θερμοκρασίες, παράγοντας ένα φωτιάνο που είναι και ανθεκτικό και αντοχικό στο φως.
Ο ωξειδιούπερισσος του σιδήρου υπάρχει κυρίως σε δύο μορφές: α-Fe₂O₃, η πιο σταθερή και κοινά βρισκόμενη φυσικά ως αιματίτη, και γ-Fe₂O₃, η οποία μετατρέπεται σε α-Fe₂O₃ σε υψηλές θερμοκρασίες. Και οι δύο μορφές συνεισφέρουν στην πολυτέλεια της χρωματικής ουσίας, επιτρέποντας μια γκαλερί απονύμων και εφαρμογών.
Εκτός από τη χρήση του σε βάφοι και μελάνια, οι χρωματικές ουσίες με ωξειδιούπερισσο του σιδήρου χρησιμοποιούνται επίσης στα κεραμικά, τον ελαστικό και ως καταλύτες και μεταλλεύματα. Η ανθεκτικότητά τους και η ικανότητά τους να παράγουν ένα φάσμα γηπέδων τόνων τους κάνει ιδιαίτερα αξιόλογους σε καιροσκοπικά και βιομηχανικά πλαίσια. Έτσι, οι χρωματικές ουσίες με ωξειδιούπερισσο του σιδήρου συνεχίζουν να έχουν κρίσιμο ρόλο σε μια ευρεία γama εφαρμογών, μαρτυρώντας την αιώνια σημασία και πολυτέλειά τους.